ŚCIEŻKA DO NIEBA

"Pasja wg św. Mateusza" J.S. Bacha to pełnia, z której nie powinno się nic wyjmować, ale się wyjmuje i wykonuje nawet w polskich tłumaczeniach oddzielnie, jak np. chorał "Wenn ich einmal soll scheiden" ("Gdy kiedyś będę musiał odejść"), czy "Erbarme dich", która funkcjonuje samodzielnie, chociaż jej prawdziwe piękno i wymowa wynika też z jej umiejscowienia między recytatywem Piotra a chorałem...

Trudno, też wyjmę taką perłę, subiektywnie określaną przeze mnie jako coś cudownego. Nr 42, basowa aria "Gebt mir meinen Jesum wieder" (do słów Picandera) z wirtuozowskim solistycznym skrzypcowym ritornelem, w którym progresywne trzydziestodwójkowe podejścia przypominają drabinę do nieba, do czegoś, co jest największym Światłem istnienia, a potem w szesnastkowych grupach powstaje wrażenie spokojnego, płynnego lotu. Tworzy to kontrast między wyrzutami sumienia Judasza poniewczasie, a królestwem "nie z tego świata". Solista pozostaje tu jak gdyby "na drugim planie", bo naszą uwagę przykuwa nie nikczemność a dobro.

https://youtu.be/EQpgUxqJF-Y?si=SEcn0PYrvk_xWHFi